
Belgesel, Mumbai'deki bir çocuk esirgeme kurumunda (orphanage) yaşayan çocukların portrelerine ve onların dünyayı algılayış biçimlerine odaklanır. Yönetmen Vidhu Vinod Chopra, kamerayı çocukların yüzlerine yaklaştırarak; terk edilmişlik, açlık ve belirsizlikle geçen hayatların bu küçük yüzlerde bıraktığı izleri takip eder.
Filmin en çarpıcı yanı, sadece çocukları gözlemlemekle yetinmeyip, onların kendi seslerini ve hayallerini de izleyiciye duyurmasıdır. "Neden buradasın?", "Gelecekte ne olmak istiyorsun?" gibi sorulara verilen masum ama bir o kadar da hüzünlü cevaplar, Hindistan'daki yoksulluğun ve sosyal adaletsizliğin insan yüzündeki yansımasını oluşturur.
Yönetmen Vidhu Vinod Chopra, bu ilk dönem çalışmasıyla 1979 Akademi Ödülleri'nde "En İyi Kısa Belgesel" dalında Oscar adaylığı kazanmıştır. Bu başarı, Hint sinemacıların uluslararası arenada sesini duyurması adına büyük bir adım olmuştur.
Chopra, belgeselinde didaktik bir dil kullanmak yerine, "yüzlerin" konuşmasına izin vererek evrensel bir dil yakalamıştır. Filmin siyah-beyaz estetiği, çocukların bakışlarındaki derinliği ve hüznü daha da vurgulayan bir unsur haline gelmiştir.
Görsel Bir Şiir: Diyalogdan ziyade bakışların, gülümsemelerin ve sessizliğin gücünü keşfetmek için.
Sosyal Farkındalık: Dünyanın en kalabalık ülkelerinden birinde "görünmez" kalan çocukların dünyasına girmek için.
Yönetmenlik Kariyeri: Daha sonra 3 Idiots gibi dev yapımların yapımcılığını üstlenecek olan Vidhu Vinod Chopra’nın sinemadaki ilk dehasını görmek için.
Yorum yazmak için giriş yapınız.
Yükleniyor...