
Dram, Müzik, Romantik

Guy

Girl
Timmy Drummer
Lead Guitarist
Bassist

Eamon
Guy's Dad
Girl's Mother

Heroin Addict

Bill
Dublin sokaklarında babasının elektrik süpürgesi tamir dükkanında çalışan ve boş zamanlarında gitarıyla şarkılar söyleyen bir adam, hayatının aşkını kaybetmiş ve hayallerini rafa kaldırmıştır. Bir gün, sokakta şarkı söylerken yanına yaklaşan ve çiçek satan genç bir Çek göçmeni kadınla tanışır. Kadın da bir piyanisttir ancak ekonomik zorluklar nedeniyle müziğini sadece mağazalarda piyano çalarak yaşatabilmektedir. Bu iki yalnız ruhun müziğe olan ortak tutkusu, aralarında kelimelerle ifade edilemeyen derin bir bağ kurar.
Film, büyük bütçeli yapımların aksine, bir haftalık bir süreçte bu ikilinin birlikte şarkı sözü yazmalarını, kayıt yapmalarını ve birbirlerinin hayatlarındaki eksik parçaları fark etmelerini konu alıyor. John Carney’nin yönettiği yapım, görkemli dekorlar veya abartılı dramlar yerine; bir bakışın, bir melodiye eşlik eden bir iç çekişin ve yarım kalmışlıkların samimiyetine odaklanıyor. Bir Zamanlar, müziğin sadece bir eşlikçi değil, karakterlerin asıl dili olduğu en saf aşk hikâyelerinden biridir.
Glen Hansard, filmde isimsiz "Adam" karakterini canlandırırken, aslında kendi müzikal kimliğini ve ruhunu perdeye yansıtıyor. Hansard’ın güçlü vokali ve gitarına vuruşundaki tutku, karakterin yaşadığı kalp kırıklığını izleyiciye doğrudan geçiriyor. Markéta Irglová ise "Kadın" rolünde, sakin ama vakur duruşuyla, göçmen bir kadının hayatta kalma mücadelesini ve müziğe sığınışını muazzam bir doğallıkla sunuyor.
Filmin asıl gücü, bu iki ismin gerçek hayatta da müzisyen olmalarından ve aralarındaki gerçek kimyadan geliyor. Profesyonel oyunculuk kalıplarının dışındaki bu sade performanslar, filmi bir kurgu olmaktan çıkarıp bir belgesel samimiyetine taşıyor. İkilinin seslendirdiği "Falling Slowly" parçası, duygusal yoğunluğuyla filmin zirve noktasını oluşturuyor.
John Carney, kısıtlı bir bütçe ve el kamerasıyla çektiği bu filmle "az aslında çoktur" ilkesini kanıtlıyor. Filmin çekim tarzı, sanki o an Dublin sokaklarında bu iki insanın yanındaymışsınız gibi bir mahremiyet hissi yaratıyor. Bir Zamanlar, müzikal türüne getirdiği gerçekçi ve minimal yaklaşımla sinema tarihinde kendine çok özel bir yer edindi. Oscar kazanan müzikleri, sadece sahneleri desteklemiyor, hikâyenin kendisini ilmek ilmek örüyor. Bu yapım, sadeliğin ne kadar sarsıcı olabileceğini gösteren en başarılı yapımlar arasındadır.
Müziğin iyileştirici gücüne inanan, büyük prodüksiyonlar yerine samimi ve insani hikâyeler arayan herkes bu filmi mutlaka izlemeli. Eğer müzikal dram türünde, alışılagelmiş mutlu son klişelerinden uzak ama umut dolu bir yapım arıyorsanız Bir Zamanlar sizi derinden etkileyecektir. Bağımsız sinemaya ilgi duyanlar ve "Falling Slowly" gibi kültleşmiş şarkıların hikâyesini merak edenler için kaçırılmaması gereken bir eserdir.
Bu filmi izlemek için en büyük sebep, aşka dair söylenmiş en dürüst ve gösterişsiz cümleleri notalar aracılığıyla duymaktır. Film, bir insanın başka birine "seni seviyorum" demesine gerek kalmadan, birlikte bir şarkı söyleyerek tüm hislerini nasıl anlatabileceğini gösteriyor. Ayrıca, Oscar ödüllü şarkıların film içindeki doğal akışı ve Dublin’in melankolik sokak atmosferi, ruhu dinlendiren bir sinema deneyimi sunuyor.
Müzikal Bağ: Dil ve kültür farkını aşan evrensel bir iletişim dili olarak müzik.
Yarım Kalmışlık: Hayattaki sorumluluklar ile hayaller arasındaki o hüzünlü denge.
Yalnızlık ve Teselli: İki yabancının birbirinin yalnızlığına merhem olması.
Sadelik: Gösterişten uzak, saf ve gerçek bir insan ilişkisi.
Bu filmin sunduğu o sıcak ve müzikal atmosferi sevdiyseniz, yine John Carney imzalı Begin Again (Yeniden Başlamak) veya Sing Street filmlerine mutlaka göz atmalısınız. Benzer bir melankoli ve aşk teması için Before Sunrise (Gün Doğmadan Önce) veya daha klasik bir müzikal yaklaşım için La La Land keyifli seyirler sunacaktır.
Film sadece 150 bin dolar gibi çok düşük bir bütçeyle çekilmiş, ancak dünya çapında büyük bir fenomene dönüşmüştür.
Glen Hansard ve Markéta Irglová, filmin çekimleri sırasında gerçekten de bir süre ilişki yaşamışlar ve kurdukları "The Swell Season" grubuyla müzik yapmaya devam etmişlerdir.
Başrol oyuncularına çekimler sırasında sadece ikişer çift kıyafet verilmiş ve filmdeki ev sahnelerinin birçoğu yönetmen John Carney'nin kendi evinde çekilmiştir.
Evet, şarkı 2008 yılında "En İyi Özgün Şarkı" dalında Oscar kazanmıştır. Ödül töreninde ikilinin yaptığı samimi konuşma ve performans hala hafızalardadır.
Yönetmen, bu hikâyenin herhangi bir yerde, herhangi iki insanın başına gelebileceğini vurgulamak için karakterlere isim vermemiştir. Onlar sadece "Adam" ve "Kadın" olarak evrensel birer figürü temsil ederler.
Şarkıların çoğu Glen Hansard tarafından önceden yazılmış olsa da, filmdeki icralar ve şarkıların gelişim süreci sahnelerin doğal akışına uygun olarak son derece canlı ve organik bir şekilde yansıtılmıştır.
Yorum yazmak için giriş yapınız.
Yükleniyor...