Hikâye: Versay’ın Yaldızlı Hapishanesi

Sofia Coppola imzalı film, 14 yaşındaki Avusturyalı prenses Marie Antoinette’in (Kirsten Dunst), Fransa Veliaht Prensi Louis XVI ile evlenmek üzere evinden ayrılıp Versay Sarayı’na gelmesiyle başlar.

Film, sarayın katı görgü kuralları, dedikodular ve çocuk sahibi olamama baskısı altında ezilen genç bir kadının iç dünyasına odaklanır. Marie Antoinette; bu boşluğu ve yalnızlığı lüks kıyafetler, devasa pastalar, bitmek bilmeyen partiler ve ayakkabılarla doldurmaya çalışır. Dışarıda halk açlıktan kırılıp devrim çığlıkları atarken, o kendi yarattığı pastel renkli rüya aleminde kaybolmaktadır.

Sofia Coppola’nın Aykırı Tarzı

Coppola, klasik dönem filmi kalıplarını yıkarak modern bir anlatım benimsemiştir:

• Anakronizm ve Müzik: 18. yüzyıl saray görüntülerine The Cure, New Order ve Siouxsie and the Banshees gibi 80’lerin post-punk ve New Wave müzikleri eşlik eder. Bu, Marie’nin isyankar ve genç ruhunu vurgular.

• Modern Detaylar: Bir sahnede Marie’nin ayakkabıları arasında görünen bir çift Converse spor ayakkabı, filmin "tarihi bir dökümandan ziyade bir gençlik hissi" olduğunu simgeler.

• Pastel Estetiği: Film, şekerlemeleri andıran renk paletiyle görsel bir şölene dönüşür.

Teknik Başarı ve Oscar Zaferi

Film, özellikle moda ve tasarım dünyasında büyük yankı uyandırmıştır:

• Oscar Ödülü: Efsanevi kostüm tasarımcısı Milena Canonero, filmin büyüleyici ve yenilikçi kıyafetleriyle 79. Akademi Ödülleri'nde En İyi Kostüm Tasarımı Oscar'ını kazanmıştır.

• Mekan Kullanımı: Film, Fransız hükümetinden alınan özel izinle gerçek Versay Sarayı'nda çekilmiş, bu da yapıma eşsiz bir otantiklik katmıştır.

Neden İzlemeli?

• Görsel Bir Şölen İçin: Manolo Blahnik ayakkabılar, devasa pastalar ve muazzam saray dekorlarıyla dolu estetik bir deneyim yaşamak için.

• Farklı Bir Bakış Açısı: Marie Antoinette’i sadece "Pasta yesinler" diyen bir kraliçe olarak değil, yanlış zamanda yanlış yerde bulunan yalnız bir genç kadın olarak anlamak için.

• Sofia Coppola Sineması: Yönetmenin Lost in Translation'da da işlediği "izole edilmişlik" ve "melankoli" temalarını bu kez tarihi bir fonda izlemek için.