
Belgesel
Yönetmen Tomasz Śliwiński, eşiyle birlikte bebekleri Leo’nun doğumunu beklerken hayatlarının en büyük sınavıyla karşılaşırlar. Leo, tıp dilinde "Ondine’in Laneti" (CCHS) olarak bilinen, uykuya daldığında solunumunun durmasına neden olan çok nadir bir hastalıkla doğar. Bu, Leo'nun hayatı boyunca her uyuduğunda bir solunum cihazına bağlı kalması gerektiği anlamına gelir. Belgesel, bu genç çiftin evlerindeki mutfak masasında oturup "Bununla nasıl yaşayacağız?" sorusuna cevap aradıkları o en mahrem ve karanlık anlara bizi ortak eder.
Film, profesyonel bir belgesel ekibiyle değil, ailenin kendi tuttuğu video günlüklerle oluşturulmuştur:
Çıplak Gerçeklik: Hastane koridorlarından evdeki cihaz seslerine kadar her şey çok gerçektir. Hiçbir süsleme veya yapay drama yoktur; dramın kendisi zaten odanın ortasındadır.
Duygusal Yolculuk: Başlangıçta yaşanan o derin depresyon ve çaresizlik, zamanla Leo’yu hayatta tutma azmine ve onunla kurulan o eşsiz sevgi bağına dönüşür.
Oscar Adaylığı: Bu cesur ve samimi yapım, 87. Akademi Ödülleri'nde (2015) En İyi Kısa Belgesel dalında aday gösterilmiştir.
Ebeveynlik Sınavı: Film, bir ebeveynin çocuğunun ölümüyle her gece burun buruna gelmesinin yarattığı psikolojik yükü dehşet verici bir dürüstlükle işler.
Kabulleniş: "Neden biz?" sorusundan, "Onun için ne yapabiliriz?" aşamasına geçişin o sancılı ama mucizevi sürecini gösterir.
Umut: Filmin sonunda, tüm o cihazların ve korkunun arasında, Leo’nun bir gülümsemesinin veya bir oyununun nasıl her şeye bedel olduğu sessizce anlatılır.
Gerçek Cesaret: İnsanın en savunmasız anında bile nasıl bir güç bulabileceğini görmek için.
Farkındalık: Nadir hastalıklarla yaşayan ailelerin görünmez mücadelelerini anlamak için.
Hayata Bakış Açısı: Kendi hayatınızdaki dertleri ve şükür sebeplerini yeniden tartmak için.
Yorum yazmak için giriş yapınız.
Yükleniyor...