Hikâye: Dul Kalan Kadınların Sessiz Çığlığı

Yönetmen Barbara Sonneborn, eşi Jeff’in Vietnam’da öldüğü haberini aldığında henüz 24 yaşındaydı. Yıllar sonra Sonneborn, kocasının öldüğü topraklara, Vietnam’a bir yolculuğa çıkar. Bu yolculuk sadece bir yas süreci değil, aynı zamanda savaşın her iki tarafındaki "düşman" kadınların ortak acısını keşfetme arayışıdır.

Film; Amerikalı savaş dulları ile Kuzey ve Güney Vietnamlı kadınların hikâyelerini iç içe geçirir. Kadınlar; kaybettikleri eşlerini, parçalanan ailelerini ve savaşın ruhlarında bıraktığı kalıcı izleri anlatırlar. Regret to Inform, siyasi söylemlerin ötesine geçerek savaşın en saf ve insani maliyetini gözler önüne seren epik bir ağıt niteliğindedir.

Öne Çıkan Unsurlar: Savaşın Dişil Yüzü

• Evrensel Acı: Film, milliyet kavramını bir kenara bırakarak acının dilinin tek olduğunu gösterir. Amerikalı bir dulun gözyaşı ile Vietnamlı bir köylü kadınınki aynı karede birleşir.

• Görsel Şiirsellik: Vietnam’ın huzurlu ve yeşil manzaraları ile savaşın kanlı hatıraları arasındaki tezatlık, yönetmen tarafından etkileyici bir sinematografiyle sunulur.

• Empati Köprüsü: İzleyiciyi "öteki" olarak kodlanan tarafla empati kurmaya zorlayan, öfkeyi değil, anlayışı ve barışı öğütleyen bir anlatıma sahiptir.

Başarılar ve Oscar Adaylığı

• 71. Akademi Ödülleri (1999): "En İyi Belgesel Film" dalında Oscar’a aday gösterilmiştir.

• Sundance Film Festivali: "En İyi Yönetmen" ve "En İyi Sinematografi" (Belgesel kategorisinde) ödüllerini kazanarak büyük ses getirmiştir.

Neden İzlemeli?

• Savaşa Farklı Bir Bakış: Savaş filmlerindeki kahramanlık veya strateji odaklı anlatımdan sıkılıp, insani sonuçlara odaklanmak için.

• Gerçek Hikâyeler: Bir mektubun veya bir fotoğrafın ardındaki koca bir ömrün nasıl değiştiğine tanık olmak için.

• Barışın Değeri: Savaşın kazananı olmadığını, sadece kaybedenlerin (özellikle kadınların ve çocukların) olduğunu bir kez daha hatırlamak için.