Hikâye: Getto’dan Saraylara Bir Modern Destan

Giwar Hajabi, İranlı Kürt bir ailenin çocuğu olarak müzisyen bir babanın yanında, savaşın ve sürgünün gölgesinde büyür. Ailesiyle birlikte Almanya’ya iltica ettikten sonra Bonn’un kenar mahallelerinde kendine bir yer edinmeye çalışır. Ancak hayat onu notalardan ziyade sokakların sert kurallarına, uyuşturucu ticaretine ve nihayetinde sinema tarihine geçecek kadar cüretkâr bir "altın soygununa" sürükler.

Xatar (Kürtçe'de "tehlike" anlamına gelir) lakabını alan Giwar, Irak’ta hapishanede işkence görürken bile zihninde besteler yapmaya devam eder. Film, Xatar’ın sadece bir suçlu değil, aynı zamanda sistemin dışına itilmiş bir sanatçının kendini yeniden var etme çabasını anlatır. Fatih Akın, bu biyografiyi bir gangster filmi temposunda ama bir opera derinliğinde işleyerek izleyiciyi Bonn'dan Tahran'a, Amsterdam'dan Irak hapishanelerine kadar gezdirir.

Öne Çıkan Unsurlar: Ritim ve Suçun Dansı

• Emilio Sakraya’nın Dönüşümü: Başroldeki Sakraya, Xatar’ın hem o cüsseli ve tehditkar fiziğini hem de içindeki hassas müzisyeni muazzam bir inandırıcılıkla canlandırıyor.

• Fatih Akın Estetiği: Yönetmen, suç dünyasının çiğ gerçekliğini, müzik klibi estetiği ve mizahla harmanlayarak ortaya oldukça akıcı bir yapım çıkarıyor.

• Müzikal Miras: Film, klasik müzikten gangsta rap'e uzanan geniş yelpazesiyle, karakterin kültürel çatışmalarını notalarla simgeliyor.

• Gerçekçilik: Xatar’ın bizzat otobiyografisinden uyarlanan film, "gerçekten yaşandı mı?" dedirten o meşhur altın dişli soygun sahneleriyle hafızalara kazınıyor.

Neden İzlemeli?

• Gerçek Başarı Hikâyelerini Sevenler İçin: En dipten gelip kendi krallığını kuran bir adamın sarsıcı ve ilham verici (ama karanlık) yolculuğu için.

• Suç ve Gangster Türü Tutkunlarına: Avrupa'nın yeraltı dünyasına ve göçmen kimliğinin bu dünyadaki yerine dair güçlü bir analiz görmek adına.

• Fatih Akın Sineması İçin: Yönetmenin Duvara Karşı veya Soul Kitchen filmlerindeki o asi ve tutkulu enerjiyi yeniden hissetmek için.