28 Yıl Sonra: Kemik Tapınağı – İnceleme

Serinin yeni halkası Kemik Tapınağı, bizi alıştığımız o "kurtuluş yolu arayan kahramanlar" klişesinden alıp, medeniyetin artık iyice çürüdüğü, tabiri caizse "ışığın kapandığı" bir noktaya bırakıyor. Danny Boyle’un bir önceki filmde sunduğu o hafif masalsı hava gitmiş; yerine Nia DaCosta’nın elinden çıkan, üzerine benzin dökülüp yakılmış bir dünya gelmiş.

28 Yıl Sonra: Kemik Tapınağı Neden İzlemeliyiz?

Film, bir "geçiş filmi" olma tuzağına düşmek yerine, izleyiciyi o karanlık çukurun ne kadar derin olduğunu anlamaya zorluyor. Hikaye, Spike’ın kendini "Parmaklar" denilen, sarı peruklu ve eşofmanlı (evet, yanlış duymadınız) tuhaf bir satanist çetenin içinde bulmasıyla vites yükseltiyor. Bu tuhaflık, Alex Garland’ın o keskin senaryosuyla birleşince ortaya hem rahatsız edici hem de merak uyandıran bir iş çıkmış.

28 Yıl Sonra: Kemik Tapınağı Öne Çıkan Detaylar

• Ralph Fiennes Faktörü: Filmi resmen tek başına omuzlamış. Sığınağında Duran Duran dinleyip kemiklerden anıtlar yapan bir doktoru ondan başkası bu kadar "normal ama delice" oynayamazdı.

• Görsel Tercihler: 28 Gün Sonra’nın o meşhur el kamerası estetiğine yapılan selamlar, klostrofobik atmosferi doruğa çıkarıyor. Özellikle Iron Maiden eşliğindeki o "mosh pit" sahnesi, hafızalardan kolay silinmeyecek cinsten.

• Duygusal Boşluk: Film size her zaman istediğiniz cevapları vermiyor. Karakterlerin geçmişine dair kapılar tam açılacakken yüzünüze çarpılıyor. Bu da aslında o dünyanın acımasızlığını hissettirmek için bilinçli yapılmış bir tercih.

Kemik Tapınağı, sadece bir devam filmi değil; inancın ve insanlığın nasıl tükendiğine dair sert bir manifesto. Filmin sonundaki o sürpriz "cameo" ise 28 yıldır bekleyen izleyicinin yüreğine su serpen, "İyi ki bu seriyi takip ediyorum" dedirten cinsten. Eğer sert, ödün vermeyen ve biraz da "kafa açan" bir kıyamet sonrası hikayesi arıyorsanız, mutlaka göz atın.