

Courgette (voice)

Camille (voice)

Simon (voice)

Raymond (voice)
Ahmed (voice)
Alice (voice)
Jujube (voice)
Béatrice (voice)

Aunt Ida (voice)

Courgette's Mother (voice)
Gerçek adı Icare olan ama annesinin ona taktığı isimle "Kabakçık" denmesini tercih eden dokuz yaşındaki bir çocuğun hikâyesi, trajik bir olayla başlar. Alkol bağımlısı annesinin ani ölümünün ardından Kabakçık, yardımsever polis memuru Raymond tarafından bir yetimhaneye götürülür. Başta bu yeni ve yabancı çevreye uyum sağlamakta zorlanan küçük çocuk, burada kendisi gibi hayata yenik başlamış, her birinin ardında farklı yaralar barındıran bir grup çocukla tanışır.
Zamanla, yetimhanenin zorba görünen ama aslında en kırılgan karakterlerinden olan Simon ve yeni gelen gizemli Camille ile derin bağlar kurar. Film, çocukların terk edilmişlik ve sevgisizlik gibi ağır duygularla kendi yöntemleriyle başa çıkmalarını, birbirlerine tutunarak nasıl yeni bir "aile" kurduklarını anlatır. Kabakçığın Hayatı, çocuk dünyasının saflığını ve direncini, yetişkinlerin dünyasının sert gerçekleriyle harmanlayarak izleyiciye sunan eşsiz bir yapım.
Bu etkileyici animasyonda karakterlere hayat veren seslendirme kadrosu, duygusal derinliği artırmada büyük rol oynuyor. Orijinal Fransızca seslendirmede Gaspard Schlatter, Kabakçık karakterine kattığı mahcup ve umut dolu ses tonuyla izleyicinin kalbini anında kazanıyor. Ona eşlik eden Sixtine Murat (Camille) ve Paulin Jaccoud (Simon), çocukların yaşadığı travmaları ve büyüme sancılarını sesleriyle muazzam bir şekilde yansıtıyor.
Filmin stop-motion tekniğiyle hazırlanan kuklaları, devasa gözleri ve renkli tasarımlarıyla aslında en büyük "oyuncular". Her bir figürün yüzündeki hüzün ve sevinç ifadesi, profesyonel bir oyuncunun mimiklerini aratmayacak kadar detaylı. Bu animasyon filmi, teknik başarısı ile seslendirme sanatçılarının ruhunu birleştirerek unutulmaz bir karakter bütünlüğü yaratıyor.
Yönetmen Claude Barras ve senarist Céline Sciamma, Gilles Paris’in romanından uyarlanan bu filmle stop-motion animasyonun sınırlarını zorluyor. Kabakçığın Hayatı (Ma vie de Courgette), alışıldık animasyonların aksine hayatın karanlık yönlerinden kaçmıyor; aksine onları çocukların anlayabileceği ve hissedebileceği bir dille dürüstçe işliyor. 2017 yılında "En İyi Animasyon" dalında Oscar adaylığı kazanan yapım, sadece 66 dakikalık süresine devasa bir dünya sığdırmayı başarıyor. Görsel olarak rengarenk ama duygusal olarak son derece gerçekçi olan bu yapım, animasyonun bir tür değil, her yaştan insanı etkileyebilecek güçlü bir sinema dili olduğunu kanıtlıyor.
Hassas ve naif hikâyelerden hoşlanan, görsel sanatlara ilgi duyan ve animasyonun derinlikli anlatım gücüne inanan herkes bu filmi izlemeli. Aile filmi kategorisinde yer alsa da, ebeveynlerin çocuklarıyla birlikte izleyip üzerine konuşabileceği pedagojik bir derinliğe sahip. Duygusal zekası yüksek yapımları ve Avrupa sinemasının özgün dokusunu seven izleyiciler için Kabakçığın Hayatı tam bir başyapıt niteliğinde.
Bu filmi izlemek için en büyük sebep, zorlukların içinde filizlenen o saf ve bozulmamış çocukluk umuduna tanıklık etmektir. Film, izleyiciyi ağlatırken aynı zamanda sımsıcak bir tebessüm bırakmayı da ihmal etmiyor. Terk edilmişlik ve yalnızlık gibi ağır temaları, gökkuşağı renklerinde bir görsellikle anlatması filmi benzerlerinden ayıran en büyük fark. Empati yeteneğini besleyen ve "aile" kavramının sadece kan bağıyla değil, sevgi bağıyla da kurulabileceğini gösteren en zarif örneklerden biri olması, onu izlemek için yeterli bir sebep.
Dayanışma: Kimsesiz çocukların birbirlerine sığınarak kurdukları sarsılmaz dostluklar.
Travma ve İyileşme: Geçmişin kötü izlerinin sevgi ve güven dolu bir ortamda silinme süreci.
Yeni Başlangıçlar: Her bitişin, aslında beklenmedik ve güzel bir başlangıca gebe olduğu.
Çocuk Hakları ve Korunma: Çocukların sevgi dolu bir yuvaya duydukları temel ihtiyaç.
Eğer bu filmin stop-motion estetiğini ve duygusal tonunu sevdiyseniz, yine bir büyüme hikâyesini konu alan Mary and Max veya görsel tasarımıyla büyüleyen Coraline (Koralin ve Gizemli Dünya) filmlerine göz atabilirsiniz. Ayrıca yetimhane ve çocuk dayanışması teması için klasikleşmiş Les Choristes (Koro) da benzer bir ruhsal etki bırakacaktır.
Filmin çekimleri için 54 farklı dekor ve her biri yaklaşık 25 cm boyunda olan onlarca el yapımı kukla kullanılmıştır.
Senaryoyu, modern Fransız sinemasının en önemli yönetmenlerinden biri olan, "Portrait of a Lady on Fire"ın yaratıcısı Céline Sciamma kaleme almıştır.
Film, Fransa'nın Oscar'ı olarak bilinen César Ödülleri'nde hem "En İyi Animasyon" hem de "En İyi Uyarlama Senaryo" dallarında ödül kazanmıştır.
Film hüzünlü bir giriş yapsa da, genel havası umut, dostluk ve neşe üzerine kuruludur. Hüzünden ziyade kalbi ısıtan bir büyüme hikâyesidir.
Ana karakterin annesi ona bu lakabı takmıştır. Annesinin ona bıraktığı tek ve en değerli miras olduğu için bu ismi her şeyden çok sahiplenmektedir.
Filmdeki bazı temalar (ebeveyn kaybı, alkolizm gibi) hassas olabilir. Ancak bu konular oldukça pedagojik ve naif bir şekilde işlendiği için ilkokul çağındaki çocuklar için uygundur, fakat ebeveyn eşliğinde izlenmesi tavsiye edilir.
Yorum yazmak için giriş yapınız.
Yükleniyor...