Hikâye: Elini Tut ve "Konuş Benimle" De

Bir grup arkadaş, mumyalanmış gizemli bir el aracılığıyla ruhlarla bağlantı kurmanın bir yolunu keşfederler. Tek kural vardır: Bağlantı 90 saniyeden uzun sürmemelidir. Bu seanslar gençler arasında popüler bir eğlenceye, videoya çekilip paylaşılan bir "meydan okuma" akımına dönüşür.

Annesinin ölüm yıl dönümünde bu ritüele katılan Mia (Sophie Wilde), öteki dünya ile arasındaki sınırı fazla zorlayınca işler kontrolden çıkar. Sınırın ötesindeki karanlık güçler, sadece Mia’nın zihnine değil, sevdiklerinin hayatına da sızmaya başlar. Yönetmen ikili Danny ve Michael Philippou, bu durumu sadece bir korku unsuru olarak değil; yas tutmanın, uyuşturucu bağımlılığının ve sosyal onay arayışının bir metaforu olarak işler.

Öne Çıkan Unsurlar: Fiziksel Dehşet ve Psikolojik Yıkım

• Müthiş Ses ve Makyaj Tasarımı: Film, ruhların görünümünden ziyade o anki "ele geçirilme" sahnelerindeki sesler ve fiziksel tepkilerle izleyiciyi yerinden sıçratıyor.

• Sophie Wilde’ın Çıkışı: Mia karakterinin yaşadığı kafa karışıklığı, acı ve ardından gelen delilik eşiğindeki halini Wilde muazzam bir yetenekle canlandırıyor.

• Modern Bir Sosyoloji: Gençlerin tehlikeli durumları birer "içerik" olarak görmesi ve bunun getirdiği duyarsızlaşma hikâyenin en korkutucu yanlarından biri.

• Rahatsız Edici Gerçekçilik: Filmdeki şiddet sahneleri görsel bir şovdan ziyade, izleyicide fiziksel bir acı hissi uyandıracak kadar çiğ ve sert.

Neden İzlemeli?

• Sıradan Korku Filmlerinden Sıkıldıysanız: Atlama sahnelerinden (jump scare) ziyade, atmosferi ve hikâyesiyle sizi içine çeken, bittikten sonra bile etkisinden çıkamayacağınız bir film arıyorsanız.

• A24 Korkularını Seviyorsanız: Hereditary veya Midsommar gibi, alt metni güçlü ve sinematografik kalitesi yüksek yapımlardan hoşlananlar için.

• Korkunun Yeni Yüzünü Tanımak İçin: YouTube kökenli yönetmenlerin dijital çağın dilini korku sinemasına nasıl başarıyla aktardığını görmek adına.