
Dram, Romantik

David

Willy

Howard

Lisa

Fuzzy

John

Paul

Michael

Bob
Sean
Film, 1981 yılında New York Times'ta gizemli bir "eşcinsel kanseri" hakkındaki haberin yayımlandığı o meşhur günle başlar. Hikâye, birbirine bağlı bir grup arkadaşın (ve onların partnerlerinin) hayatını 1980'ler boyunca belirli gün ve yıllar üzerinden takip eder.
Başlangıçta ne olduğu anlaşılamayan bu hastalık, zamanla grubun içindeki neşeyi, sağlığı ve dostları tek tek koparmaya başlar. Film, hastanelerin yetersizliğini veya politik tartışmaları değil; bir arkadaşın diğerine bakışını, son nefeslerdeki veda konuşmalarını ve "geride kalan" olmanın ağırlığını işler. Finalindeki o meşhur hayali sahneyle, sinema tarihinin en duygusal ve umut dolu veda anlarından birini sunar.
Bruce Davison'ın Devleşen Performansı: Davison’ın canlandırdığı David karakterinin, hasta partnerine veda ettiği o tek planlık sahnede söylediği "Gitmene izin veriyorum" (I'm letting you go) cümlesi, izleyicinin kalbine bıçak gibi saplanır.
Gündelik Hayatın Direnişi: Film, hastalığı bir korku ögesi olarak değil, yaşamın bir parçası haline gelen acı bir gerçeklik olarak ele alır. Arkadaşların birbirine hemşirelik yaptığı, birbirini teselli ettiği o "dayanışma" ruhu filmin merkezindedir.
Tarihi Önem: Philadelphia gibi filmlerden yıllar önce, AIDS krizini ana akım sinemaya taşıyarak büyük bir cesaret örneği sergilemiştir.
63. Akademi Ödülleri (1991): Bruce Davison, yardımcı erkek oyuncu dalında Oscar’a aday gösterilmiş ve aynı dalda Altın Küre kazanmıştır.
Sundance Film Festivali: Film, Seyirci Ödülü kazanarak bağımsız sinemanın gücünü kanıtlamıştır.
Empati ve İnsanlık: Bir trajedinin istatistiklerden ibaret olmadığını, her kaybın ardında bir hikâye ve bir "eski dost" olduğunu hissetmek için.
Dönem Ruhu: 80'lerin New York atmosferini ve o dönemin toplumsal dönüşümünü içeriden bir gözle görmek için.
Sessiz Bir Başyapıt: Bağırmadan, ajite etmeden sadece dürüstçe hikâye anlatan bir drama tanık olmak için.
Yorum yazmak için giriş yapınız.
Yükleniyor...