
Mürit, izleyiciyi dondurucu bir soğuğun ve tekinsiz bir sessizliğin ortasına, izole bir dağ evine hapsediyor. Hikâye, annelerinin trajik ölümünün ardından babaları Richard ile bağ kurmaya çalışan Aidan ve Mia kardeşlerin etrafında şekilleniyor. Richard, çocuklarıyla arasını düzeltmek ve yeni nişanlısı Grace'i onlarla kaynaştırmak için Noel tatilini gözlerden uzak bir dağ evinde geçirmeye karar verir.
Ancak Grace sıradan biri değildir; o, yıllar önce toplu intiharla sonuçlanan radikal bir dini tarikatın hayatta kalan tek üyesidir. Richard iş için şehre dönmek zorunda kalıp Grace ve çocukları evde yalnız bıraktığında, hava durumu kötüleşir ve evle dış dünyanın bağı tamamen koparır. Bu izolasyon sırasında Grace’in karanlık geçmişi ve tarikat günlerine dair travmaları gün yüzüne çıkmaya başlar. Çocukların Grace’e olan güvensizliği ve evde yaşanan açıklanamaz olaylar birleşince, gerçeklik algısı kırılır ve her saniyesi dehşet dolu bir psikolojik savaş başlar.
Filmin en dikkat çekici performansı, Grace karakterine hayat veren Riley Keough’dan geliyor. Keough, karakterin kırılganlığı ile içindeki bastırılmış karanlık arasındaki o ince çizgiyi muazzam bir başarıyla yansıtıyor. Bakışlarındaki boşluk ve ani ruh hali değişimleri, filmin editoryal gerilimini her sahnede bir kat daha artırıyor.
Çocuk oyuncular Jaeden Martell (Aidan) ve Lia McHugh (Mia), annelerini kaybetmiş olmanın verdiği hüzün ile Grace’e karşı besledikleri soğukluğu oldukça inandırıcı bir şekilde sergiliyorlar. Babaları rolünde izlediğimiz Richard Armitage ise aile dinamiklerindeki çaresizliği başarıyla yansıtıyor. Oyuncuların bu kısıtlı alandaki performansları, filmi basit bir korku filmi olmaktan çıkarıp derinlikli bir psikolojik dramaya dönüştürüyor.
Yönetmen ikilisi Severin Fiala ve Veronika Franz, bu yapımda "Goodnight Mommy" filmindeki o tekinsiz ve huzursuz edici atmosferi daha da ileriye taşıyorlar. Mürit, ani sıçratmalardan (jump scare) ziyade, yavaş yavaş tırmanan bir "yok oluş" hikâyesi anlatıyor. Görüntü yönetimi, karla kaplı uçsuz bucaksız boşluğu ve evin içindeki klostrofobik dar koridorları kullanarak izleyiciyi görsel bir hapse mahkum ediyor. Film, dini fanatizm, yas süreci ve travmaların insan zihnini nasıl bir labirente çevirebileceğini editoryal bir ustalıkla işliyor.
Psikolojik derinliği olan, atmosfer odaklı ve izleyiciyi son ana kadar belirsizlikte bırakan yapımlardan hoşlananlar için bu film bir başyapıt niteliğindedir. Eğer "Hereditary" veya "The Witch" gibi A24 tarzı modern korku klasiklerini seviyorsanız, Mürit sizi fazlasıyla tatmin edecektir. Sadece korkmak değil, aynı zamanda karakterlerin zihinsel çöküşüne tanıklık etmek isteyen her film tutkunu bu eseri listesine almalı.
Bu yapım, "gerçekten ne oluyor?" sorusunu filmin son saniyesine kadar sordurduğu için izlenmeli. Doğaüstü olaylar ile zihinsel sanrılar arasındaki sınırın bu kadar belirsizleştiği çok az film vardır. Ayrıca, dini temaların ve çocukluk travmalarının modern bir trajediye dönüşme şekli sinematografik açıdan oldukça etkileyici. Filmin sessizliği bir silah gibi kullanması ve karla kaplı dış dünyanın yarattığı izolasyon hissi, izleyiciye unutulmaz bir deneyim vaat ediyor.
Dini Fanatizm ve Travma: Geçmişte yaşanan radikal inanç sistemlerinin insan ruhunda bıraktığı kalıcı hasarlar.
Yas ve Kabullenme: Bir kaybın ardından gelen öfkenin ve yeni birini kabullenme zorluğunun yıkıcı sonuçları.
İzolasyon: Dış dünyadan kopmanın, zihnin savunma mekanizmalarını nasıl çökerttiği.
Bu filmin yarattığı o ağır ve huzursuz edici havayı sevdiyseniz, yönetmenlerin bir önceki filmi olan Goodnight Mommy (Ölümcül Güzellik) kesinlikle ilk tercihiniz olmalı. Ayrıca, benzer bir aile trajedisi ve gizem içeren Hereditary (Ayin) veya kar altındaki bir evde geçen gerilim dolu The Shining (Cinnet) bu temanın en güçlü temsilcileridir.
Film çekimleri sırasında atmosferin gerçekçiliğini korumak adına oyuncuların soğuk ve izole bir ortamda vakit geçirmelerine özen gösterilmiştir.
Riley Keough'un canlandırdığı Grace karakterinin tarikat geçmişi için gerçek hayattaki bazı radikal dini grupların ritüelleri araştırılmıştır.
Filmdeki "oyuncak ev" metaforu, hikâyenin gidişatına ve karakterlerin kapana kısılmışlığına dair birçok gizli ipucu barındırmaktadır.
Film, izleyiciyi bu ikilemde bırakmak için tasarlanmıştır; olayların Grace'in sanrıları mı yoksa çocukların bir oyunu mu olduğu finalde sarsıcı bir netliğe kavuşur.
Hayır, film tamamen orijinal bir senaryoya sahip bağımsız bir psikolojik gerilim yapımıdır.
Hikâye kurgusal olsa da, dini tarikatların toplu intihar vakaları gibi gerçek trajedilerden esinlenilen unsurlar içermektedir.
Yorum yazmak için giriş yapınız.
Yükleniyor...