

Slim

Pierre the Frenchman

Dusty

Pete

Broken Feather
Howdy

French Girl

Gun Twirler
Rock-a-Billy Guy
Beehive Western Gal
The Cowboy and the Frenchman, Paris üzerine çekilen "Fransızlar Gözüyle..." (Les Français vus par...) adlı bir antoloji projesinin parçası olarak hayata geçirilmiştir. Film, işitme engelli yaşlı bir kovboy olan Slim ve arkadaşlarının, uçsuz bucaksız bir çiftlikte vakit geçirirken aniden karşılarına çıkan gizemli bir yabancıyla olan karşılaşmalarını anlatır. Bu yabancı, üzerinde şık bir takım elbise, elinde bir baget ekmek ve çantasında Brie peyniriyle oraya nasıl geldiği belli olmayan "Fransız" bir adamdır.
Kovboylar, hayatlarında hiç görmedikleri bu tuhaf varlığı adeta bir uzaylıyı inceler gibi sorguya çekerler. Dil bariyeri ve Slim’in işitme cihazının yarattığı gürültülü parazitler, iletişimi imkansız ama bir o kadar da komik bir hale getirir. Fransız adam, çantasından Eyfel Kulesi minyatürleri, şaraplar ve Fransız kültürüne dair klişe objeler çıkardıkça, kovboyların şaşkınlığı yerini absürt bir hayranlığa bırakır.
David Lynch, bu kısa filminde iki uç kültürün çarpışmasını bir sessiz film estetiği ve slapstick komedi unsurlarıyla işler. Kovboyların sert ve maskülen dünyası, Fransız adamın zarif ve melodik dünyasıyla birleştiğinde ortaya çıkan şey, bir çatışmadan ziyade gerçeküstü bir partidir. Film, klişelerle dalga geçerken izleyiciyi Lynch’in o bildik ama bu kez çok daha eğlenceli olan rüya evrenine davet eder.
Harry Dean Stanton, Slim rolünde Lynch evreninin en karakteristik performanslarından birini sergiler. Stanton’ın o meşhur ifadesiz ama çok şey anlatan yüzü, işitme cihazıyla boğuştuğu sahnelerde zirveye çıkar. Frederic Golchan ise "Fransız" rolünde, bir karikatür gibi resmedilen karakterini büyük bir zarafetle canlandırır; onun şaşkınlığı, kovboyların kabalığıyla mükemmel bir tezat oluşturur.
Jack Nance, her zamanki nev-i şahısına münhasır tavrıyla kovboy ekibinin bir parçası olarak görünür. Lynch’in daimi oyuncularının bu filmde bir araya gelmesi, yapımın bir aile işi sıcaklığında ama Lynchian bir gariplikte olmasını sağlar. Oyuncuların fiziksel komedi yetenekleri, diyalogların kısıtlı olduğu bu yapımda hikâyeyi sürükleyen ana motor görevi görür.
Bu kısa film, Lynch’in genellikle karanlık ve dehşet dolu olan sinematografisinde nadir rastlanan bir "aydınlık" noktadır. Yönetmenlik tarzı, burada çok daha oyuncu ve deneyseldir. Ses tasarımı, Slim’in işitme cihazından gelen yüksek frekanslı cızırtılar ve Fransızca kelimelerin ritmiyle adeta bir müzikal gibi kurgulanmıştır. Görüntü yönetimi, vahşi batının genişliğini ve o eski western filmlerinin sepya tonlarını başarıyla yakalar. Bu yapım, Lynch’in sadece korkutmayı değil, en absürt durumlardan saf bir neşe çıkarmayı da bildiğinin kanıtıdır.
Yorum yazmak için giriş yapınız.
Yükleniyor...