
Dram, Romantik
Bir otoparkın gri ve monoton atmosferinde güvenlik görevlisi olarak çalışan Luna ve Diego, vardiya değişimleri sırasında sadece birkaç saniye birbirlerini görürler. Luna gündüz vardiyasında, Diego ise gece vardiyasında görev yapmaktadır. Birbirleri hakkında bildikleri tek şey, güvenlik kulübesindeki deftere düşülen kısa notlar ve monitörlerden yansıyan kayıtlardır. Hayatları, bitmek bilmeyen güvenlik kamerası görüntülerini izlemekle geçen bu iki yabancı için rutin, Luna’nın monitörde fark ettiği bir detayla tamamen değişir.
Luna, Diego’nun gece vardiyasında güvenlik kameralarının kör noktalarında ve boş otopark koridorlarında kendi kendine dans ettiğini keşfeder. Bu gizli tutku, ikili arasında kelimelere dökülmeyen, sadece kamera kayıtları ve zaman kodları (timecode) üzerinden ilerleyen şiirsel bir iletişime dönüşür. Otoparkın soğuk betonları, birbirini görmeden tanıyan bu iki ruh için devasa bir sahneye dönüşürken; film, modern dünyanın mekanik düzeni içerisinde insan sıcaklığını ve yaratıcılığı nasıl koruyabileceğimizi anlatır.
Filmin başrollerini paylaşan Lali Ayguadé (Luna) ve Nicolas Ricchini (Diego), aslında profesyonel dansçılardır. Bu durum, filmin finalindeki ve aradaki dans sahnelerinin neden bu kadar büyüleyici ve teknik açıdan kusursuz olduğunu açıklıyor. Lali Ayguadé, karakterinin merakını ve içindeki sanatçıyı keşfetme sürecini çok naif bir oyunculukla sergiliyor.
Nicolas Ricchini ise gece vardiyasının yalnızlığını ve dans ederken büründüğü özgür ruhu, beden diliyle harika bir şekilde dışa vuruyor. İkilinin arasındaki kimya, tek bir kelime konuşmalarına gerek kalmadan, sadece hareketlerin ve bakışların ritmiyle izleyiciye geçiyor. Bu performanslar, yapımı basit bir kısa film olmaktan çıkarıp sinematik bir koreografiye dönüştürüyor.
Yönetmen Juanjo Giménez Peña, Timecode ile sinema dünyasında büyük bir yankı uyandırarak Cannes Film Festivali'nde Altın Palmiye kazanmış ve Oscar adaylığı elde etmiştir. Filmin başarısı, en sıkıcı ve "anti-sanatsal" görünen bir mekânı (kapalı otopark), bir sanat platformuna dönüştürebilmesinde yatıyor. Sinematografik açıdan güvenlik kamerası açıları ile profesyonel çekimlerin harmanlanması, izleyiciye bir röntgenci merakı ile bir sanatsever heyecanını aynı anda yaşatıyor. Tempo, tıpkı bir metronom gibi hassas bir şekilde ayarlanmış.
Dansın ve hareketin gücüne inananlar, minimal hikâyelerden hoşlananlar ve sinemada görsel anlatımın ön planda olduğu yapımları sevenler için Timecode kaçırılmaması gereken bir eser. Özellikle mesai saatlerinin monotonluğundan sıkılan ve "içindeki yeteneği" saklamak zorunda kalan beyaz yakalılar veya hizmet sektörü çalışanları, bu dram ve sanat karışımı hikâyede kendilerinden bir parça bulacaklardır.
Timecode, iletişimin sadece konuşarak olmadığını, bazen bir hareketin veya paylaşılan bir "an"ın binlerce kelimeye bedel olduğunu hatırlatıyor. Filmi özel kılan, finalindeki o beklenmedik ve estetik zirve noktasıdır. Sıradan bir güvenlik görevlisinin monitör başında geçirdiği zamanın, nasıl bir sanat eserine dönüşebileceğini görmek izleyiciye umut ve neşe veriyor. Ayrıca, kısa süresine rağmen çok güçlü bir estetik haz sunması filmi benzerlerinden ayırıyor.
Gizli Tutkular: Gündelik hayatın maskeleri altında saklanan gerçek kimlikler ve yetenekler.
Sessiz İletişim: Kelimelerin yetersiz kaldığı yerde sanatın ve bedenin ortak dili.
Rutin ve Yaratıcılık: Monoton bir iş ortamında bile ruhu özgür bırakmanın yolları.
Zaman ve Mekân: Zaman kodlarının (timecode) soğukluğu ile dansın sıcaklığı arasındaki tezat.
Eğer bu filmin dans ve sinemayı birleştiren ruhunu sevdiyseniz, Carlos Saura'nın Tango veya Flamenco gibi eserlerine göz atabilirsiniz. İletişimsizlik içinde kurulan bağlar açısından ise In the Mood for Love (Aşk Zamanı) filminin o mesafeli ama yoğun duygusallığı ile benzerlikler kurulabilir. Ayrıca, rutin hayatın içindeki büyüyü arayan Paterson da bu listenin başında yer alabilir.
Film, 2016 yılında Cannes Film Festivali'nde "En İyi Kısa Film" dalında Altın Palmiye (Palme d'Or) kazanmıştır.
Başrol oyuncuları Lali Ayguadé ve Nicolas Ricchini gerçek hayatta da ödüllü koreograf ve dansçılardır.
Yönetmen Juanjo Giménez, filmi çok kısıtlı bir bütçeyle ve gerçek bir otoparkta çekerek mekânın otantik yapısını korumuştur.
Evet, filmde kullanılan tüm dans performansları profesyonel dansçılar tarafından, herhangi bir görsel efekt kullanılmadan canlı olarak sergilenmiştir.
"Timecode", güvenlik kameralarının üzerindeki zaman akışını temsil eder. Filmde bu kodlar, iki karakterin birbirini bulduğu ve iletişim kurduğu gizli anların birer koordinatı haline gelir.
Tam bir müzikal sayılmaz; daha çok "fiziksel tiyatro" veya "dans sineması" (screendance) türüne yakındır. Karakterler şarkı söylemez, duygularını dans aracılığıyla ifade ederler.
Yorum yazmak için giriş yapınız.
Yükleniyor...