

Hélène Marchal

Joachim Fox

Constance de La Porte

Véro
JF

Jean-Pierre

The Minister

The New Minister

Nelly

Apprentice Mirror Maker
El Ele (Hand in Hand), modern Paris’in estetik atmosferinde, tesadüflerin ve karşı konulamaz çekimlerin izini süren masalsı bir hikâyeyi merkezine alıyor. Filmin odağında, birbirinden taban tabana zıt dünyalara sahip olan Helene ve Joachim yer alıyor. Helene, prestijli bir bale okulunun disiplinli ve saygın yöneticisidir; Joachim ise aynalarla ve yansımalarla çalışan, hayatı daha bohem yaşayan bir aynacıdır. Kader, bu iki yabancıyı bir araya getirdiğinde aralarında sadece duygusal değil, fiziksel olarak da açıklanamayan bir çekim gücü oluşur.
İkilinin yolları kesiştiği andan itibaren, adeta görünmez bir bağla birbirlerine mühürlenirler. Bu bağ o kadar kuvvetlidir ki, birbirlerinden uzaklaşmak istediklerinde bile bedenleri aynı hareketleri tekrarlamaya, adeta eşzamanlı bir dansın parçası olmaya başlar. İradeleri dışında gelişen bu "aşıklar dansı", her ikisini de kontrolü kaybettikleri, mantığın sustuğu ve sadece hislerin konuştuğu sürreal bir yolculuğa sürükler. Film, aşkın insanı nasıl ele geçirdiğini ve özgürlüğün aslında teslimiyette saklı olup olmadığını sorguluyor.
Filmin başrollerinde Fransız sinemasının yetenekli isimleri Valérie Lemercier ve Jérémie Elkaïm yer alıyor. Valérie Lemercier, Helene karakterinin o soğuk, mesafeli ve disiplinli duruşunun altındaki kırılganlığı muazzam bir zarafetle sergiliyor. Karakterin kontrolünü kaybetmeye başladığı anlardaki şaşkınlığı ve teslimiyeti, izleyiciye geçirmeyi başarıyor.
Jérémie Elkaïm ise Joachim rolünde, çocuksu bir merak ile derin bir melankoli arasında gidip gelen performansıyla göz dolduruyor. İkilinin arasındaki kimya, filmin temelini oluşturan o "metafiziksel çekimi" inandırıcı kılan en büyük unsur. Yan rollerde karşımıza çıkan Beatrice de Staël ise hikâyenin mizahi ve insani dokusuna önemli katkılarda bulunarak, bu absürt aşk masalını dengeliyor.
Yönetmen Valérie Donzelli, El Ele ile sinemada duyguların görselleştirilmesi konusunda oldukça cesur ve yaratıcı bir işe imza atıyor. Film, klasik bir romantik komedi kalıbına sığmayacak kadar şiirsel ve sürrealist öğeler barındırıyor. Duyguların fiziksel birer harekete, bir dansa dönüştüğü sahneler, yönetmenin kendine has üslubunu ortaya koyuyor. Müzik seçimleri ve sahnelerin ritmi, izleyiciye bir film izlemekten ziyade, canlı bir performansa tanıklık ediyormuş hissi veriyor. Tempo, karakterlerin birbirine yaklaşma ve kaçma hızına göre ustalıkla ayarlanmış.
Sıradan aşk hikâyelerinden sıkılan, sinemada estetik ve sanatsal derinlik arayan izleyiciler bu yapımı mutlaka listesine eklemeli. Eğer dans temalı filmleri seviyorsanız veya Fransız sinemasının o nev-i şahsına münhasır, hafif absürt ama bir o kadar da içten anlatım tarzından hoşlanıyorsanız El Ele tam size göre. Özellikle bir platform filmi arayışında olan ve görselliği ön planda tutan sanatseverler için bu film, adeta görsel bir şölen sunuyor.
Filmi benzerlerinden ayıran en belirgin yön, aşkı kelimelerle değil, hareketlerle ve bedensel bir uyumla anlatmasıdır. Modern dünyada rasyonel kalmaya çalışan insanın, aşkın o irade dışı gücü karşısında nasıl çaresiz ama mutlu bir şekilde boyun eğdiğini görmek büyüleyici. Ayrıca Paris’in arka sokaklarından opera binalarına uzanan çekim mekanları ve sahnelerdeki koreografik düzen, filmi sadece bir hikâye anlatıcısı değil, bir görsel sanat eseri konumuna yükseltiyor.
Kader ve Rastlantı: Hayatın planlanamaz tesadüflerle nasıl kökten değişebileceği.
Teslimiyet: Mantığın bittiği yerde duyguların bedeni ele geçirmesi.
Zıtlıkların Uyumu: Farklı sosyal sınıflardan gelen iki insanın ruhsal eşleşmesi.
Beden Dili: Kelimelerin yetmediği yerde dansın ve hareketin anlatım gücü.
Bu filmin sürreal ve romantik havasını sevdiyseniz, yönetmenin bir diğer etkileyici yapımı olan Declaration of War (Savaş İlanı) filmine göz atabilirsiniz. Ayrıca, aşkın fantastik ve masalsı yönlerini işleyen Amélie veya beden ile duyguyu birleştiren Pina gibi belgesel/film melezi yapımlar da ilginizi çekebilir. Fransız sinemasının bu türden "kendine has" eserleri, El Ele ile benzer bir ruh taşır.
Yönetmen Valérie Donzelli aynı zamanda filmin başrolünde yer alarak, hikâyeye kişisel bir vizyon katmıştır.
Filmdeki dans koreografileri, karakterlerin duygusal durumlarını yansıtacak şekilde özel olarak tasarlanmıştır.
Çekimler boyunca oyuncuların fiziksel olarak birbirine bağlı hareket etmesi gereken sahneler, teknik olarak oldukça titiz bir çalışma gerektirmiştir.
Hayır, geleneksel anlamda bir müzikal değil; ancak müzik ve dans, karakterlerin duygularını ifade etme biçimi olarak hikâyenin en temel yapı taşlarını oluşturuyor.
Filmde bu durum doğaüstü veya metafiziksel bir çekim olarak işleniyor; bu, aşkın insanı kontrolü dışına çıkaran gücünün metaforik bir anlatımıdır.
Yorum yazmak için giriş yapınız.
Yükleniyor...